Αλήθειες χωρίς ψέμματα...

Αγαπητοί αναγνώστες

Είναι αλήθεια ότι το τελευταίο διάστημα η έννοια του χρόνου έχει συσταλεί και σε εξαιρετικά μικρό χρονικό διάστημα, οι λαμβανόμενες πληροφορίες μας κατακλύζουν όλους με ρυθμό καταιγιστικό.

Με το σημερινό άρθρο, θα ήθελα να κάνω μία προσπάθεια να βάλω σε τάξη στο μυαλό μου και τον τεράστιο όγκο πληροφοριών, να τον αξιολογήσω και αν είναι δυνατόν να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα.

Να ξεκινήσω καταρχήν με το πώς αισθάνομαι.

Η αλήθεια είναι πως είμαι πολύ απογοητευμένος, αηδιασμένος και κουρασμένος αφού καθημερινά γινόμαστε, ως Έλληνες αλλά και ως ανθρώπινες αξιοπρέπειες, μάρτυρες όχι μόνο της εξόντωσης των συμπολιτών μας αλλά και του ταυτόχρονου διασυρμού μας σε παγκόσμιο επίπεδο. Γιατί?

Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα που προκύπτει. Η απάντηση είναι προφανής. Μετά τη μεταπολίτευση το τιμόνι της χώρας το ανέλαβαν λαμόγια και αποτυχημένοι χαρτογιακάδες οι οποίοι ήταν ανίκανοι να είναι ακόμα και λαχειοπώληδες, προτάσσοντας το προσωπικό τους όφελος και προσπαθώντας να καλύψουν όλα τα μικροαστικά τους κόμπλεξ ως πρώην διάφανες προσωπικότητες με φτωχική καταγωγή, αποκτώντας μία καρέκλα και βγάζοντας κέρδος εις βάρος ακόμα και των ίδιων των παιδιών τους. Δηλαδή αλήτες του κοινού ποινικού δικαίου. Κατά τον τρόπο αυτό διαβρώθηκε η κοινωνία και η κοινωνική συνείδηση και η αλητεία ονομάστηκε μαγκιά και ευφυΐα και φυσικά το όνειρο της μεγάλης ζωής προτάχθηκε ως ύψιστο αγαθό το οποίο κερδιζότανε όχι με την ικανότητα αλλά με τις γνωριμίες και τις ρεμούλες. Προχωρώντας όμως στο σήμερα αυτό που συμβαίνει είναι άνευ προηγουμένου, αφού δε μιλάμε για κοινά λαμόγια του συρμού, αλλά για πουλημένους αλήτες χωρίς ίχνος ανθρωπιάς και εθνικής συνείδησης που εξυπηρετούν τα υπαγορευμένα από τα αφεντικά τους καθήκοντα. Οι εκβιασμοί αλλά και το συνειδησιακό  παιχνίδι με τους περήφανους πατριώτες Έλληνες που αγαπάνε τη χώρα τους και βάζουν πλάτη όταν αυτή κινδυνεύει, είναι καθημερινό.

Ας περάσω στο κομμάτι που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η άποψη μου είναι απλή και καθαρή και απόλυτα ευθυγραμμισμένη με τη κοινή λογική. Το μόρφωμα αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία μεγάλη εμπορική συμφωνία, προκειμένου να διακινούνται χωρίς δασμούς και λοιπά διαδικαστικά ζητήματα τα προϊόντα, των βορείων κυρίως χωρών, προς όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής ηπείρου προκειμένου να είναι ανταγωνιστικά. Μάλιστα για να μην υπάρχει και το πρόβλημα της μεταβολής των νομισματικών ισοτιμιών με άμεσο αντίκτυπο στις τιμές των προϊόντων καθιερώθηκε και κοινό νόμισμα. Δεν είναι δυνατόν να μιλάς για ένωση και αυτή να είναι μόνο νομισματική. Θα πρέπει να είναι συνομοσπονδία κρατών με κεντρική διοίκηση, κεντρικό προϋπολογισμό, κοινό ασφαλιστικό, κοινή παιδεία κλπ κατά τα πρότυπα των Η.Π.Α. Αυτή τη στιγμή έτσι όπως είναι διαμορφωμένο αυτό το Ευρωπαϊκό υβρίδιο δεν είναι ούτε λειτουργικό και ούτε αποτελεσματικό. Το χειρότερο όλων είναι ότι τελικά κατέληξε ένα παιχνίδι εμπορικού ανταγωνισμού που ευνοεί κάποιους. Και για να τελειώνουμε, δε νομίζω πως κανένας πολίτης της Ευρωπαϊκής ηπείρου που συμμετέχει η χώρα του  σε αυτό το περίεργο πράγμα που λέγεται Ε.Ε. αισθάνεται Ευρωπαίος, αλλά σίγουρα αισθάνεται Γερμανός, Γάλλος, Ολλανδός, Έλληνας κλπ. και όλοι αυτοί δεν αισθάνονται ότι ωφελήθηκαν σε κάτι από τη αυτή «συνένωση». Άρα η Ε.Ε. είναι αποτυχημένη στη πράξη και σίγουρα πιο αποτυχημένοι είναι οι σημερινοί εκφραστές της.

Ας περάσουμε στο «αφεντικό» της Ε.Ε.

Προφανώς αναφέρομαι στη Γερμανία. Η Γερμανία αυτή τη στιγμή, είναι η νούμερο ένα οικονομία στην Ευρώπη και μία πολύ ισχυρή οικονομία στον πλανήτη. Το κακό είναι ότι στη Γερμανία πάσχουν από την ίδια ασθένεια που πάσχουμε και εμείς εδώ στην Ελλάδα. Ανίκανη πολιτική διοίκηση. Εδώ και τουλάχιστον επτά χρόνια περικόπτουν μισθούς, παροχές, δικαιώματα κλπ αλλά με τρόπο σαφώς πιο ομαλό σε σχέση με εμάς και φυσικά σε μία ακμάζουσα οικονομία και όχι σε μία οικονομία με βαθιά ύφεση. Στη δική μας περίπτωση φταίει η κακή μας συμπεριφορά, ενώ στους Γερμανούς έπρεπε να εφεύρουν ένα λόγο και φυσικά ο λόγος αυτός βρέθηκε στο πρόσωπο της Ελλάδας. Για το λόγο αυτό φυλλάδες σαν τη BILD (σε αντιστοιχία είναι η Ελληνική espresso) μας κατηγορούν για όλα τα δεινά που κατατρέχουν τους Γερμανούς πολίτες.

Το παραπάνω, πιθανά δε θα ήταν πρόβλημα αν έστεκε μόνο του. Το ουσιαστικό πρόβλημα προκύπτει από την αλαζονεία της Γερμανίας το τελευταίο διάστημα. Αισθανόμενη ως ηγεμόνας και όχι ως χώρα μέλος της Ε.Ε. κάνει επιθετικές δηλώσεις ακόμα και από συνολικά πιο ισορροπημένους και μετριοπαθείς πολιτικούς όπως ο κ. Σόιμπλε. Πριν γίνω πιο αναλυτικός σε αυτό το επίπεδο (της αλαζονείας της Γερμανικής κυβέρνησης) επιτρέψτε μου να κάνω ένα σχόλιο. Με φοβίζει η Γερμανία όταν αποκτά αλαζονική στάση και αισθάνεται πολύ ισχυρή. Είναι μία χώρα που ιστορικά όταν αισθάνθηκε έτσι προκάλεσε μεγάλο κακό στον πλανήτη. Σήμερα έχει πάλι όλα τα χαρακτηριστικά που είχε παλιότερα. Οικονομική ισχύ, ακμάζουσα βιομηχανία, υπεροπτική στάση, ανύπαρκτους πολιτικούς και ακμάζοντα ποσοστά φασιστών -νέο ναζί. Μπορεί πλέον να μη γίνονται εύκολα πόλεμοι αλλά φοβάμαι πως ο στόχος παραμένει η «υποδούλωση» των λαών της Ευρώπης σε οικονομικό επίπεδο (ότι δεν κατάφεραν με πόλεμο). Είναι λάθος όμως να νομίζει κάποιος ότι κάτι καταφέρνει με τον τρόπο αυτό, αφού στην Ευρώπη και ιστορία υπάρχει και ιστορικό παρελθόν (σε επίπεδο συνείδησης λαών) ενώ ταυτόχρονα είναι σφάλμα ολκής αν κάποιος πιστεύει ότι έτσι καθηλώνονται λαοί, αφού αυτός που δεν έχει να χάσει τίποτα δεν τον νοιάζει τίποτα και δεν έχουν κόστος για τον ίδιο οι πράξεις του. Τέλος η καλλιέργεια  σχέσεων μίσους ανάμεσα στους λαούς δεν ήταν ποτέ ωφέλιμη για κανένα. Σκεφτείτε λίγο πόσο γρήγορα θα κατέρρεε το Γερμανικό θαύμα αν αύριο οι αγορές του νότου έκοβαν να ψωνίζουν από αυτούς? Ο Ευρωπαϊκός νότος αντιστοιχεί περίπου στο 20% των εξαγωγών τους, υπολογίστε το σε θέσεις εργασίας και θα δείτε ποιος τελικά ζημιώνετε.

Βέβαια το Ελληνικό πρόβλημα δεν είναι η Γερμανία αλλά οι ίδιοι οι πολιτικοί μας.

Ας γίνω πιο σαφής. Καταρχήν να ξεκινήσω λέγοντας πως δε θεωρώ πως η υπάρχουσα κυβέρνηση είναι νόμιμη. Και για να ξεκαθαρίσω τη σκέψη μου. Εκλέχθηκε με τρόπο νόμιμο με άλλο πρόγραμμα και φυσικά όχι με στόχο να ξεπουλήσει ή μάλλον καλύτερα να χαρίσει τη χώρα. Άρα οποιαδήποτε πολιτική απόφαση λαμβάνεται είναι παράνομη και θεωρώ υποχρέωση μίας επόμενης κυβέρνησης να ακυρώσει όλες τις αποφάσεις των 2 τελευταίων ετών.

Συνεχίζοντας, είναι κυβέρνηση εθνικής προδοσίας και κατά αυτή την έννοια θα πρέπει από εδώ και πέρα να αντιμετωπίζονται. Έχουν δεχθεί όλους τους όρους που τίθενται χωρίς διαπραγμάτευση. Είναι δυνατόν ο Έλληνας πρωθυπουργός να έχει παραδώσει και τυπικά στη θέση του στο Γερμανό επίτροπο και τα υπουργεία να έχουν από ένα σύμβουλο διορισμένο από τον ίδιο? Ποια κυβέρνηση ψηφίστηκε του κ. Ράιχενμπαχ ή του κ. Παπανδρέου? Είναι δυνατόν να ακούει από μέλη του Γερμανικού κοινοβουλίου ο Ελληνικός λαός ότι πρέπει να εκχωρηθεί μέρος της Εθνικής μας κυριαρχίας? Κύριοι η απάντηση είναι απλή καμία απαίτηση σας δεν είναι δεκτή και πολύ απλά αν κουραστούμε ακόμα πιο πολύ δε θα πάρετε δεκάρα τσακιστή και τότε να δούμε ποιος θα πονέσει πιο πολύ. Οι εισαγόμενοι αυτοί λεχρίτες απόγονοι των Ες Ες δεν έχουν καμία δικαιοδοσία στη πατρίδα μας και κανένα δικαίωμα να μιλάνε και αν αυτοί είναι ανιστόρητοι  εμείς όχι. Η μεθοδολογία τους είναι γνωστή από το 2^ο παγκόσμιο πόλεμο. Φέρνουν τον κόσμο απέναντί σε μία μεγάλη απειλή για να τρομάξει (ανακαλέστε από τη μνήμη σας τα περί τιτανικού, δραχμή ή ευρώ κλπ), συσπειρωνόμαστε για την αντιμετώπιση της απειλής και όταν φτάσουμε στα όρια αποδεσμεύουμε τα ΜΜΕ για τη δημιουργία φόβου και καθήλωσης. Δείτε τι γίνεται σήμερα μας απειλούν διαρκώς για την 6^η δόση. Η 6^η δόση θα δοθεί. Μπορεί να δοθεί με καθυστέρηση 10-20 ημερών για να μείνουν απλήρωτες συντάξεις και μισθοί να τρομάξει ο κόσμος και να δεχθεί χωρίς καμία αντίδραση τα χειρότερα που είναι προ των πυλών. Λοιπόν Κύριοι να σας ενημερώσουμε πως δεν μασάμε.

Έρχονται σήμερα να μας κάνουν μαθήματα ηθικής και να μας πουν πόσο κακομαθημένοι είμαστε σαν λαός. Ας τους απαντήσουμε λοιπόν πως είχαμε τους μεγαλύτερους απατεώνες της Ευρωπαϊκής ιστορίας σαν δασκάλους και μάθαμε καλά. Λαδώματα Γερμανικών εταιρειών σε πολιτικά απολειφάδια εδώ στην Ελλάδα από τη Siemens και όχι μόνο είναι ευρέως γνωστά και στις δύο χώρες. Στα μεγαλύτερα σκάνδαλα των τελευταίων ετών είναι μπλεγμένο το Γερμανικό δημόσιο και μάλιστα με δίκες που τρέχουν ακόμα αλλά και άλλες που εκκρεμούν στην Ελληνική και στη Γερμανική δικαιοσύνη. Αυτό προφανώς δε συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες όπως Ρουμανία για παράδειγμα. Όποιος συναναστρέφεται με απατεώνες κάποια στιγμή τη πατάει και για αυτό δε φταίει ούτε ο Ελληνικός ούτε ο Γερμανικός λαός.

Κλείνοντας να κάνω μία ακόμα δυσάρεστη πρόβλεψη. Θεωρώ πιθανό το σενάριο να εκδιωχθούμε από την Ε.Ε. ως αρνητικό παράδειγμα. Θεωρώ επίσης πως η Ε.Ε. δεν έχει πολύ μέλλον. Ίσως να ήταν προτιμότερη η συμμετοχή μας στη προοπτική μίας άλλης συνομοσπονδίας που δείχνει να προκύπτει εξ’ Ανατολών. Το θέμα είναι να μη περάσουν τα μέτρα που ανακοινώνονται αυτές τις μέρες. Αφού χρεωκοπημένοι είμαστε έτσι και αλλιώς για πιο λόγο να χαρίσουμε και τη χώρα? Όταν αυτό συμβεί τότε θα έχουν λάβει αυτά που θέλουν και τότε θα αδιαφορούν, ενώ τώρα απλά απειλούν. Σκεφτείτε το…

Να είστε όλοι καλά.   

Παραθέτω ένα link http://www.vimeo.com/19834414με μία έρευνα του κ Βαξεβάνη και αφορά τις πολεμικές αποζημιώσεις αλλά και το υποχρεωτικό κατοχικό δάνειο. Αξίζει να το παρακολουθήσετε για να αντιληφθούμε όλοι ποιος είναι ο μεγαλύτερος αλλά και θρασύτερος οφειλέτης της Ευρώπης που παραδίδει και μαθήματα ηθικής.

Το link αυτό έπεσε τυχαία στην αντίληψη μου μέσω της Κυρίας Μηλίενου Β. την οποία και ευχαριστώ.

Όταν οι ειδικοί μιλούν...

Αγαπητοί αναγνώστες

Θα ξεκινήσω το σημερινό άρθρο ζητώντας τη κατανόηση σας ευθύς εξαρχής αφού θα ήθελα να σας δώσω κάποια δεδομένα που με αφορούν.

Στις τρέχουσες οικονομικές συγκυρίες, θα μπορούσα να θεωρήσω τον εαυτό μου ως έναν από τους τυχερούς πολίτες της χώρας αυτής, αφού έχω μια σταθερή εργασία, σωστά αμειβόμενη σε ένα καλό και σταθερό επαγγελματικό περιβάλλον. Αυτό μου δίνει ακόμα και σήμερα τη δυνατότητα να εξασφαλίζω τα απαραίτητα, να διατηρώ ένα αξιοπρεπές επίπεδο ζωής και το σημαντικότερο όλων, μου εξασφαλίζει το δικαίωμα να ονειρεύομαι την επόμενη μέρα. Πολλοί λοιπόν θα αναρωτηθούν, για πιο λόγο γκρινιάζω μέσα από τα άρθρα μου? Η απάντηση είναι απλή.

Κανένας δεν ζει μόνος του, κανένας δε μπορεί να αισθάνεται χαρούμενος και ικανοποιημένος όταν δίπλα του αντιμετωπίζει μιζέρια και κατήφεια. Το πιο σημαντικό από όλα όμως είναι ότι με απασχολεί πως θα εξασφαλίσουμε σε όλους το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και όχι πως θα υποβαθμίσουμε τη ζωή των πολλών, για να ζουν σε παραμυθένιο περιβάλλον κάποιοι λίγοι. Αυτό είναι απόλυτη υποχρέωση όλων μας αν θέλουμε να θεωρούμε εαυτούς στοιχειωδώς πολιτισμένους. Στόχος μας θα πρέπει να είναι να πάμε ένα βήμα μπροστά όλοι και όχι πως θα δυστυχήσουμε όλοι μαζί για να ικανοποιηθεί το ακόρεστο συναίσθημα της απληστίας κάποιων. Δεν μπορεί να αισθανόμαστε ευτυχισμένοι βλέποντας ότι οι πιο πολλοί δίπλα μας είναι δυστυχείς ή τείνουν να γίνουν. Η ευτυχία, η ικανοποίηση και η πληρότητα είναι θέμα προσωπικό και δεν εξαρτάται από το κακό επίπεδο ζωής των άλλων.

Επειδή λοιπόν αξιολογώ πως οι Ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών εξυπηρετούν μόνο την απληστία και τα προσωπικά τους συμφέροντα, τους καταλογίζω ευθύνες και τους θεωρώ υπαίτιους για τη σημερινή κατάσταση και ταυτόχρονα προδότες αφού ακόμα και σήμερα αδυνατούν να εκπληρώσουν τα καθήκοντα τους, όντας σε αφασία, παρασύροντας έναν ολόκληρο λαό στον πάτο προκειμένου να μη χάσουν τα «κεκτημένα» του μικρόκοσμου τους. Τέλος τονίζω με ιδιαίτερη έμφαση πως όλο αυτό το θέμα δεν είναι μόνο Ελληνικό αφού αφορά όλους τους λαούς της Ευρώπης και όχι μόνο. Η απληστία δεν έχει ταυτότητα και ο πλούτος δεν έχει εθνικότητα.

Αναρωτιέμαι λοιπόν αν η μικρή Ελλάδα με τους λίγους κατοίκους είναι σε θέση να επηρεάσει σε τέτοιο βαθμό τη παγκόσμια οικονομία. Αναρωτιέμαι επίσης αν αξίζει η Ελλάδα όλη αυτή την αρνητική δημοσιότητα με τόση ένταση και μένος. Μήπως είναι ένας καλός τρόπος να εφευρεθεί ένας «εχθρός» και ένα αρνητικό προς αποφυγήν παράδειγμα? Μήπως είναι επίσης ένας πολύ καλός τρόπος για να καλύψεις εσωτερικά προβλήματα? Αφού είναι Ελληνικό το ζήτημα γιατί διαδηλώνουν αγανακτισμένοι πολίτες στη Βρετανία, Πορτογαλία, Ισπανία, Νέα Υόρκη κλπ?

Επειδή όλα τα παραπάνω είναι προσωπική εκτίμηση και επειδή είμαι Έλληνας και μπορεί η άποψη μου να θεωρηθεί συναισθηματικά φορτισμένη ή μη αντικειμενική αναδημοσίευσα τη προηγούμενη εβδομάδα ένα άρθρο της Κυρίας Έκμαν η οποία έδωσε τη πραγματική διάσταση των πραγμάτων από τη σκοπιά του πολίτη. Αυτή τη φορά θα αναδημοσιεύσω ένα άρθρο Γερμανικής προέλευσης δοσμένο από έναν ειδικό σε θέματα ιστορίας και οικονομίας, δημοσιευμένο στο Γερμανικό SPIEGEL. Κατά την άποψη μου είναι ένα άρθρο που θα πρέπει όχι απλά να αναγνωστεί αλλά να μελετηθεί. Θεωρώ υποχρέωση μου να το μοιραστώ μαζί σας.

Συνέντευξη τουAlbrecht Ritschl,Wirtschaftshistoriker(καθηγητή Ιστορίας της Οικονομίας) στο περιοδικόSpiegel:

Spiegel: Κύριε Ritschl, η Γερμανία συζητάει αυτόν τον καιρό για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπεράνω όλων ηθικολόγος. Η κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση : ¨λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε¨. Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά?
Ritschl: Όχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη.
Spiegel: Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί.
Ritschl: Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου της Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς.
Spiegel: Τί ακριβώς συνέβη τότε;
Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι 1929 αποκλειστικά με δανεικά, τα δε χρήματα για τις αποζημιώσεις του 1ου Παγκοσμίου πολέμου τα δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Αυτή η ¨δανειακή Πυραμίδα¨ κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ ήταν τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία ήταν καταστροφικές.
Spiegel: Το ίδιο και μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο;
Ritschl: Η Αμερική τότε φρόντισε να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών (ανατολικής και δυτικής). Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν των δικαιωμάτων τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες.
Spiegel: Στη σημερινή κρίση παίρνει η Ελλάδα από Ευρώπη και ΔΝΤ 110 δις και συζητιέται ένα πρόσθετο πακέτο, που θα είναι εξ ίσου μεγάλο. Πρόκειται δηλαδή για πολλά χρήματα. Πόσο μεγάλες ήταν οι γερμανικές χρεοκοπίες;
Ritschl: Αναλογικά με την οικονομική επιφάνεια που είχαν ο ιΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Συγκριτικά λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά.
Spiegel: Αν υποθέταμε οτι υπήρχε μια παγκόσμια λίστα για βασιλιάδες της χρεοκοπίας, ποιά θα ήταν η θέση της Γερμανίας;
Ritschl: Αυτοκρατορική. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας.
Spiegel: Ούτε η Ελλάδα δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί;
Ritschl: Όχι, η Ελλάδα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Υπάρχει βέβαια το πρόβλημα του κινδύνου της μετάδοσης της κρίσης στις γνωστές ευρωπαϊκές χώρες.
Spiegel:Η ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας θεωρείται ως h ενσάρκωση της σταθερότητας. Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;
Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστο τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη
δεκαετία του 30, ανακουφίστηκε η Γερμάνια από τις ΗΠΑ με μια μείωση χρεών, ή αλλιώς ένα "Haircut", που ισοδυναμεί με ένα μεγαλόπρεπο Afro-Look που μετατρέπεται σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της, ενώ οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να ορθοποδήσουν από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.
Spiegel: Πώς είπατε;
Ritschl: Βεβαίως! Ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανίων θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμάνια όμως δεν πλήρωσε αποζημιώσεις μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δάνεια, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα.
Spiegel: Σε αντίθεση με το 1953, συζητείται επί του παρόντος η διάσωση της Ελλάδας, λιγότερο μέσω μιας μείωσης των χρεών και
περισσότερο μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ήπιας αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;
Ritschl: Οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν ένα κράτος δεν είναι εκατό τα εκατό ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Ακριβώς όπως στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του 50. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Και όποιος δεν το μπορεί είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα θα έπρεπε να καθοριστεί, ποιά χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο.
Spiegel: Το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.
Ritschl: Μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να γίνει. Αλλά ήμασταν στο παρελθόν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι αντιελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ εδώ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε
να πληρώσουμε αποζημιώσεις.
Spiegel: Η Γερμανία δηλαδή θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη;
Ritschl: Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους -το δεύτερο τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης- και στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν του δικαιώματος τους εν μέρει ή και καθολικά για αποζημιώσεις. Το οτι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων Ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες.
Spiegel: Τί εννοείτε;
Ritschl: Οι Έλληνες ξέρουν τα εχθρικά άρθρα στα γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο
επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα». Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς.
Spiegel: Τουλάχιστον στο τέλος μερικές ηπιότερες σκέψεις: Αν μπορούσαμε να μάθουμε κάτι από τις εξελίξεις, ποια λύση θα ήταν η καλύτερη για την Ελλάδα και τη Γερμανία;
Ritschl: Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια το δείχνουν: Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι' αυτό θα ήταν αναγκαίο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Albrecht Ritsch, Wirtschaftshistoriker (καθηγητής Ιστορίας της Οικονομίας)
SPIEGEL Μετάφραση: Πάρις Μπαρμπάτσαλος.

Αυθεντικό:http://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/0,1518,769052,00.html

Σας ευχαριστώ για το χρόνο και τη προσοχή σας.

Να είστε όλοι καλά.