Οι πόλεις που ζούμε...

Αγαπητοί αναγνώστες

Όπως είχα ανφερει και στο εισαγωγικό πρώτο μου άρθρο, μέσα από το blog αντιθέσεων – θέσεις στόχος ήταν ο σχολιασμός της επικαιρότητας καθώς και οποιουδήποτε θέματος θα μπορούσαμε να συζητήσουμε με φίλους μας μας ή στα πλαίσια μία παρέας και αποτελεί αντικείμενο σκέψης και προβληματισμού.

Το σημερινό αντικείμενο σχολιασμού έχει να κάνει με τις πόλεις που ζούμε.

Οι αφορμές που μου δόθηκαν ήταν πολλές  και μπορεί το θέμα να μη δείχνει ιδιαίτερα επίκαιρο, αφού τα οικονομικά είναι θέματα πρώτης γραμμής, αλλά η ζωή και η καθημερινότητα μας δεν είναι είναι πάντα θέμα επίκαιρο?

Εκτιμώ ότι όλοι μας θεωρούμε, πως οι πόλεις μας δεν είναι οι πιο φιλόξενοι τόποι διαμονής, αφού συγκεντρώνουν σοβαρά ελλατώματα και δυσλειτουργίες (φασαρία, κίνιση, βρωμιά και σκουπίδια, ελάχιστοι ελεύθεροι χωροι κλπ).

Το ερώτημα που προκύπτει είναι  αν θα μπορούσαν οι πόλεις μας να γίνουν καλύτερες και να μας εξασφαλίσουν καλύτερες συνθήκες διαμονής και διαβίωσης?

Η απάντηση είναι σίγουρα καταφατική αλλά δυστυχώς η πολιτεία μας είναι και πάλι απούσα.

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος.

Προ λίγων ημερών περπατούσα στο κέντρο της Αθήνας (Κυψέλη οδός Άνδρου). Υπάρχει ένα υπέροχο νεοκλασικό οίκημα το οποίο θα μπορούσε χωρίς ιδιάιτερα υψηλό κόστος να τύχει της φροντίδας του δήμου και να χρησιμοποιηθεί είτε από τη  δημαρχία των Αθηνών για κάποια δική της  χρήση, είτε να αξιοποιηθεί από κάποιο ιδιώτη παραχωρώντας του το χώρο με το αντίστοιχο μίσθωμα φυσικά. Πόσα νεοκλασικά οικήματα έχει η πόλη των Αθηνών και όχι μόνο, που θα μπορούσαν να σξιοποιηθούν με αυτό το τρόπο και να αποφέρουν έσοδα στους υπερχρεωμένους δήμους?

Υπάρχουν επίσης πολύ όμορφα κτίσματα στο κέντρο της Αθήνας (πλατεία Κάνιγγος) τα οποία εγκατελειμένα στη τύχη τους έχουν χάσει τη λάμψη τους από τη βρωμιά και τη μόλυνση. Πόσο μεγάλο κόστος θα είχε για το Ελληνικό δημόσιο η επιδότηση (έστω και ποσοστιαία) για των ελαιοχρωματισμό των κτιρίων αυτών? Αν ένα τέτοιο μέτρο αποφασιζότανε θα είχε πολλαπλά θετικά ωφελήματα. Θα έδινε στο κέντρο της Αθήνας τη λάμψη που της λείπει  αναβαθμίζοντας την  εικόνα ενός τουριστικού προορισμού όπως η πόλη μας, ενώ ταυτόχρονα θα έδινε εργασία σε ανθρώπους που αυτή τη περίοδο πλήττονται από τη φορολογική βαρβαρότητα στο χώρο της οικοδομικής δραστηριότητας. Πόσο μεγάλο είναι το κόστος για να απαγορευθούν οι απαράδεκτες διαφημίσεις – επωνυμίες που εκτός από κακόγουστες καλύπτουν τεράστιο μέρος της πρώσοψης τον κτιρίων?

Όλα τα παραπάνω, προφανώς δεν είναι δύσκολο να γίνουν, σίγουρα δεν κοστίζουν πολύ  και  επιπλέον συνεισφέρουν καθοριστικά σε θέματα που έχουνα να κάνουν με την ασφάλεια αλλά και την επιστροφή των πολιτών στο κέντρο της πόλης, αφού η αναβάθμιση κατ’ αυτή την έννοια είναι ποιοτική, ουσιαστική, χωρίς σοβαρό κόστος και πάνω από όλα άμεσα υλοποιήσιμη.

Για πιο λόγο λοιπόν όλοι οι μεγαλοσχήμονες πολιτικοί μας σε όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος δεν έχουν την ικανότητα να λειτουργήσουν με τον κοινό νου πρακτικά σκεπτόμενοι αλλά προσπαθούν να ανακαλύψουν εκ νέου τον τροχό προβάλλοντας μεγαλεπήβολα σχέδια προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τη ματαιοδοξία τους κάνοντας τελικά μία τρύπα στο νερό? Για πιο λόγο δεν συνεργάζονται ουσιαστικά με εθελοντές πολίτες όπως οι Atenistas (και όχι μόνο) που και γνωρίζουν τα προβλήματα αλλά έχουν και τη διάθεση να προσφέρουν επί της ουσίας?

Προφανώς τα ερωτήματα  είναι ρητορικά.

Θα πρέπει όμως και εμείς σαν πολίτες να αλλάξουμε τη νοοτροπία και τη λογική μας. Το να μη πετάμε ότι περισσεύει από το παραθυρο του αυτοκινήτου μας, ή να μη πετάμε μπάζα και σκουπίδια όπου βρούμε είναι πράγματα αυτονόητα. Ένα καθαρό και φρεσκοβαμμένο κτίριο δεν θα πρέπει να το θεωρούμε ως μία καθαρή σελίδα για να μεταφέρουμε τα μυνηματά μας. Προφανώς και έχει να κάνει με την παιδεία μας, η οποία είναι εξαιρετικά υποβαθμισμένη ,αλλά σίγουρα έχει να κάνει και με την αγωγή μας ως προσωπικότητες.

Ίσως αν κάτι από τα παραπάνω γινότανε πράξη να βλέπαμε και τη πολή μας με άλλο μάτι. Να την αγαπούσαμε και να τη σεβόσταν παραπάνω. Ακόμα και η διάθεση μας μπορεί να ήταν καλύτερη.

Θεωρώ όμως δεδομένο, πως αυτό που θα ήταν σίγουρα διαφορετικό είναι πόσο πιο περήφανοι θα αισθανόμασταν ως κατοικοι   μιας πόλη που μας σέβεται και τη σεβόμαστε, όπως ακριβώς συμβαίνει σε άλλα σημεία του πλανήτη.

Ευχαριστώ πολύ για τη προσοχή σας.

Οι πολλές όψεις της Δημοκρατίας

Αγαπητοί αναγνώστες

Αφορμή για αυτό το άρθρο, είναι οι εξαγγελίες για την ταυτοποίηση των blogs - bloggers προκειμένου να ελεγχθούν υπερβολές που ενδεχομένως διαπράττονται. Μάλιστα διάβασα πως ο στόχος είναι να πάψουν κάποιοι ανεύθυνοι bloggers να υβρίζουν και να σπιλώνουν ονόματα και προσωπικότητες, ευυπόληπτων πολιτών. Με απλά λόγια ο στόχος των νομοθετών είναι η προστασία των προσωπικοτήτων, κάποιων, που αισθάνονται πως υβρίζονται ή προσβάλλονται. Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει στο σημείο αυτό, είναι ποιοι είναι αυτοί που αισθάνονται έτσι?

 Η προσωπική μου θέση είναι πως καμία προσωπικότητα δεν σπιλώνεται  από έναν blogger. Μία ισχυρή προσωπικότητα, με αποδεδειγμένο έργο, προστατεύεται από τον ίδιο τον κόσμο και ταυτόχρονα καθιερώνεται στις ψυχές και συνειδήσεις των ανθρώπων βάσει αυτού. Συνεπώς η πρόταση του νομοθέτη, δεν αφορά τη προστασία κάποιων ή όλων των πολιτών, αλλά τη φίμωση του ελεύθερου λόγου που αρθρώνεται μέσω των blogs και την ελεύθερη διακίνηση των όποιων σκέψεων του καθενός  από εμάς. Και για να υποστηρίξω τη θέση μου θα δώσω ένα – δύο   παραδείγματα. Πως θα μπορούσα να ισχυριστώ πως ο Μέσι είναι ένας ανίκανος ποδοσφαιριστής  από την ώρα που η πραγματικότητα μέσω της πράξης του με διαψεύδει και  με καθιστά γραφικό  και αναξιόπιστο? Πως θα μπορούσα να ισχυριστώ πως ο κ. Θεοδωράκης είναι ένας ατάλαντος μουσικοσυνθέτης όταν το έργο του αναγνωρίζεται σε όλο το πλανήτη? Συνεπώς τα λόγια έρχονται και παρέρχοντα,ι αλλά πολλά  νομοθετικά εκτρώματα, μας κατατρέχουν για πολλές δεκαετίες προκαλώντας στην πράξη δυσλειτουργίες που καθιστούν το κράτος  ανεπαρκές, ανίκανο και γραφικό με αποτέλεσμα τον ευτελισμό του.

Εξάλλου έχω την αίσθηση πως οι άνθρωποι που αισθάνονται απειλούμενοι έχουν και τον τρόπο αλλά και τα μέσα για να αντιμετωπίσουν τέτοιου τύπου ζητήματα. Τέλος ένα σοβαρό κράτος δεν φιμώνει την έκφραση, αλλά έχει μηχανισμούς που θωρακίζουν πρόσωπα και θεσμούς.

Εξακολουθώ όμως να αναρωτιέμαι  για ποιο λόγο η άποψη οποιουδήποτε πολιτικού ή παρατρεχάμενου του αξίζει να δημοσιοποιείται χωρίς να καλείται ποτέ να πληρώσει το τίμημα των λόγων του?

Όπως προείπα η προσπάθεια φίμωση των blogs, είναι η αφορμή μέσα από την οποία θα πρέπει να εξετάσουμε ένα ευρύτερο ζήτημα, το οποίο δεν είναι άλλο από τη ποιότητα της δημοκρατίας μας.

Μία σειρά ερωτημάτων, ενδεχομένως να αποτελέσουν εργαλείο για την εξερεύνηση, έστω και επιδερμικά του θέματος που διαπραγματευόμαστε και να δώσουν τροφή στο μυαλό για σκέψη και κάποια συμπεράσματα που πιθανά θα οδηγήσουν στη παραγωγή άποψης.

Γιατί όλο αυτό το άγχος για τον έλεγχο της σκέψης των bloggers όποια και αν είναι αυτή? Αν υβριστεί κάποιος πολιτικός προκύπτει θέμα ουσίας και είναι επικίνδυνο, όταν την ίδια στιγμή πολιτικάντηδες μιλάνε για πολεμικά πλοία που θα έπρεπε να βυθίζουν βάρκες με λαθρομετανάστες? Η «αξιοπρέπεια» κάποιου πολιτικού, συνυπεύθυνου,  για την κατάντια της χώρας σε όλα τα επίπεδα είναι σημαντικότερη από τη ζωή κάποιων απελπισμένων φουκαράδων? Γιατί παλιότερα δεν αντιμετωπίζαμε το ίδιο πρόβλημα? Μήπως γιατί οι Κύριοι αυτοί  υπέγραψαν  το Δουβλίνο 2 και γίναμε αποθήκη μεταναστών? Δεν  είναι επικίνδυνη η σκέψη αυτού του κύριου πολιτικάντη? Διωκεται με κάποιο τρόπο? Ποια η ευθύνη των πολιτικών που καταστρέψανε οικονομικά και ηθικά ένα περήφανο λαό? Ποια η ευθύνη όλων αυτών των επαγγελματιών ανίκανων που αποφασίζουν για το παρόν και το μέλλον μίας χώρας με βάσει  κομματικής πειθαρχίας και όχι βάσει  εθνικού συμφέροντος θεωρώντας  τη Βουλή, ως το καφενείο του χωριού τους? Πως όλοι αυτοί οι επαγγελματίες τεμπέληδες που δε έχουν εργαστεί ποτέ ή έχουν εργαστεί ελάχιστα μιλάνε για πρόοδο και διαμορφώνουν το περιβάλλον στην αγορά εργασίας? Πως νομοθετούν έχοντας κλέψει την ψήφο του Ελληνικού λαού με ψεύτικα προγράμματα? Πως όταν όλη η κοινή γνώμη είναι στραμμένη εναντίον τους θεωρούν πως είναι δίπλα τους? Πως νομοθετούν και εφαρμόζουν άμεσα μέτρα που αφορούν μισθωτούς και συνταξιούχους όταν την ίδια στιγμή οι σκαφάτοι αναζητούν ένα τρόπο να πληρώσουν τα υπέρογκα πρόστιμα τους, αλλά δεν υπάρχει το νομοθετικό πλαίσιο που να το επιτρέπει?

Κύριοι πολιτικοί είστε πολύ λίγοι γιατί δεν αντιλαμβάνεστε πως το πετσόκομμα της δημοκρατίας με σοσιαλιστικό κέλυφος δεν πάει μακριά. Κοιτάξτε διπλά σας μέχρι τη Λιβύη ή την Αίγυπτο. Δεν μπορείτε να βάλετε κανόνες στην οργή του κόσμου που του καταστρέφεται τη ζωή , την ελπίδα και τα όνειρα όταν την ίδια ώρα εσείς σφυρίζεται αδιάφορα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και το άδειο πιάτο πολλών εξακολουθεί να είναι  άδειο παρά τα όμορφα λόγια και το  πολιτικό μάρκετινγκ. Αν ήσασταν ικανοί δε θα είχατε ανάγκη νομοθετικής προστασίας αφού αυτή θα σας την έδινε απλόχερα  ο ίδιος ο κόσμος και η άποψη ενός ή κάποιων bloggers εκτός από ανυπόστατες θα ήταν και αστείες. Τόσο αστείες όσο και η σκέψη σας.

Προσωπικά δε θέλω να συμμετοχή σε ένα πολίτευμα  τύπου Δημοκρατίας που με υποτιμά και με χλευάζει κάνοντας  τη δική μου ζωή, καθώς και των οικείων μου να μοιάζει φθηνή και τιποτένια. Δε θέλω κυβερνήσεις που προκύπτουν μέσω συναλλαγής, διαφθείροντας  τους πολίτες για να υφαρπάξουν την ψήφο τους. Το πολίτευμα αυτό το έχετε διαμορφώσει εσείς κ. πολιτικοί, είναι η δική σας Δημοκρατία και αξίζει σε εσάς, όχι σε εμάς. Εσείς ψηφίζεται νόμους, εσείς παίρνεται αποφάσεις, εσείς λαδώνεστε, εσείς προχωράτε σε αναθέσεις έργων, εσείς φταίτε για όλα. Ακόμα και το αστείο επιχείρημα ότι δεν είστε όλοι ίδιοι, ψεύτικο είναι και αυτό , αφού έχετε συμμετοχή και συνευθύνη άρα και συνενοχή .

Αν κάποτε η Ελλάδα έδωσε τα φώτα της Δημοκρατίας σας παρακαλώ κλείστε τα ΤΩΡΑ γιατί ντρέπομαι και δε θέλω να με δει κανείς .

Λίγο πριν υπογράψω να σας ευχαριστήσω για το χρόνο σας.

Μαδέσης Θοδωρής